Co znajdziesz we wpisie?

• Dla kogo pies rasy BC?
• Wygląd ogólny
• Charakter
• Pielęgnacja i zdrowie
• Podsumowanie

Nazwa tej rasy odnosi się do jego pochodzenia, ponieważ zamieszkiwał on granice Szkocji z Anglią (ang. 'border’ – granica). Głównym zajęciem psów BC było niegdyś zaganianie oraz pilnowanie owiec i bydła. Obecnie ich zwinność i temperament świetnie sprawdzają się także w ratownictwie, tropieniu oraz na różnego rodzaju torach przeszkód.

Poznaj także inne rasy psów! Zajrzyj do zakładki: Rasy psów

Dla kogo Border collie?

W związku z tym, że jest to rasa w typie zaganiającym (pasterskim) i od lat w tym kierunku była wykorzystywana, przyszły opiekun tego psa musi zapewnić mu odpowiednią dawkę ruchu. Dlatego przed podjęciem decyzji o zakupie psa tej rasy, należałoby się zastanowić, czy będziemy w stanie zapewnić psu kilkugodzinną aktywność w ciągu dnia (każdego dnia).

Border collie świetnie sprawdzają się w sportach kynologicznych. To chyba najczęściej startująca rasa w obiedence czy agility. Warto zatem przemyśleć starty w zawodach ze swoim przyszłym BC.

Także inne formy aktywnego spędzania czasu z psem będą świetnym rozwiązaniem dla tej rasy! Na przykład: Dogtrekking

Wygląd ogólny

Border collie to średniej wielkości owczarek o sportowej budowie ciała, które jest proporcjonalne i dobrze zbudowane.

Okrywowa sierść tych psów jest gęsta i trochę sztywna, z kolei podszerstek krótki, obfity i miękki. Miejsca, w których włosy są najdłuższe to: grzywa, nisko osadzony ogon, tylna strona uda. Sierść występuje w kilkunastu wariantach kolorystycznych.

Bardzo charakterystyczne są oczy, które emanują spokojem i czujnością. Najczęściej ich kolor to brąz, ale zdarzają się również niebieskie. Ponadto czasem występuje heterochromia – czyli dwa różne kolory tęczówek. Owłosione trójkątne uszy są najczęściej postawione bądź lekko uniesione. Z kolei ogon raczej trzymają nisko.

Border collie – charakter

Jak już wspomniałam, Border collie to bardzo aktywne psy, potrzebujące dużej dawki ruchu w ciągu dnia. Ponadto są uważane za jedną z najinteligentniejszych ras na świecie. Dzięki temu szybko się uczą, co nie oznacza jednak, że nie wymagają treningu. To psiaki, które chętnie współpracują z człowiekiem.

Pamiętaj, że w przypadku psów sportowych ogromne znaczenia ma prawidłowe żywienie. Zobacz jak powinna wyglądać odpowiednia dieta psa sportowego

Jednakże psy tej rasy bardzo lubią przejmować kontrolę nad otoczeniem. Ich predyspozycje zaganiające są mocno zakorzenione, przez co czasem mogą zaganiać na przykład bawiące się dzieci. To po Twojej stronie jako opiekuna leży odpowiednie ukierunkowanie tych predyspozycji.

Oprócz tego BC to pies, który szybko się nudzi. Lubi wykonywać zadania i czuć się potrzebny. Przy odpowiednim zagospodarowaniu czasu na wspólną aktywność i treningi, pies ten okaże się wspaniałym towarzyszem życia!

Pielęgnacja i zdrowie

Bordery, jak na psa z długim włosem przystało, wymagają regularnego szczotkowania. Raz w tygodniu należy je porządnie wyczesać, przy czym w okresie linienia częstotliwość będzie jeszcze większa.

Ponadto psy te obowiązują zabiegi pielęgnacyjne jak u wszystkich pozostałych psów: regularne czyszczenie zębów, przycinanie pazurów i czyszczenie uszu.

Są to psy raczej o dobrym zdrowiu. Jednak należy zwrócić uwagę na ich skłonności genetyczne do problemów ortopedycznych oraz często występującej mutacji genu MDR1. Mutacja ta powoduje, że substancje ogólnie niegroźne dla psa mogą stać się zabójcze. Wówczas na liście substancji toksycznych u psa z mutacją pojawia się wiele powszechnie stosowanych leków w weterynarii. Warto badać swoje psy w celu sprawdzenia czy nie są nosicielami wadliwych genów!

Podsumowanie

Bordery to psiaki bardzo inteligentne i potrzebujące dużej dawki ruchu. Wymagają sporej uwagi i czasu opiekuna. Zatem jeśli szukasz kompana do wspólnego spędzenia czasu w aktywny sposób – to chyba właśnie znalazłeś ideał!

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Border Collie – wszystko o rasie pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Co znajdziesz we wpisie?

• Koty bengalskie, czyli nutka egzotyki w domu
• Wygląd ogólny kotów bengalskich
• Charakter kota bengalskiego
• Pielęgnacja
• Podsumowanie

Koty bengalskie, czyli nutka egzotyki w domu

Niedawno zauważyłam, że po moim osiedlu codziennie spaceruje Pan z kotem bengalskim na smyczy. Ten kot zachowywał się na spacerze pewniej, niż niejeden pies. Miałam wrażenie, że to on rządzi naszą „ośką” i nic mu nie straszne. Z jego oczu biła nie tylko pewność siebie, ale można również dostrzec błysk mądrości. Oprócz tego wyglądał niesamowicie w wszechobecnej budzącej się do życia zieleni.

Jako, że ta rasa kotów od zawsze mnie fascynowała, postanowiłam przyjrzeć się im bliżej i nieco lepiej je poznać. Stąd dzisiejszy wpis.

Przy wyszukiwaniu informacji o rasie natrafiłam na historię jej powstania, która jest relatywnie krótka, ale bardzo interesująca. Nie będę jej tu opisywać, aczkolwiek zachęcam Cię do samodzielnego wyszukania i zapoznania się z nią. Obiecuję – nie jest długa

My zajmiemy się jednak innymi kwestiami – sprawdźmy jak dokładnie wygląda kot bengalski i jaki ma charakter.

Jesteś kociarzem? Zatem koniecznie poznaj także inne rasy kotów!

Wygląd kotów bengalskich

Kot bengalski wywodzi się ze Stanów Zjednoczonych, gdzie przez skrzyżowanie dzikiego kota bengalskiego z kotem domowym, powstała nowa rasa.

Rozmiarem przypomina inne koty domowe, nie odbiegając od nich wielkością. Stąd waga tego kota waha się w granicach 3-8 kg, z czego kotki zawsze są nieco lżejsze od kocurów. Jego ciało jest wydłużone i dobrze umięśnione. Przypomina tym nieco swoich dzikich przodków.

Tylne nogi kota bengalskiego są nieco dłuższe niż przednie, dzięki czemu porusza się on w nieco specyficzny sposób przypominający skradanie się. Według mnie jest to bardzo elegancki chód. Ponadto dłuższe nogi i silne umięśnienie pomagają również przy wykonywaniu wysokich skoków.

Głowa jest raczej mała w stosunku do reszty ciała. Zatraciła nieco wygląd dzikiego przodka, jednakże obecnie celem hodowców jest przywrócenie egzotycznego i dzikiego wyrazu. Oczy są duże i przepełnione mądrością. Mogą być owalne lub lekko migdałowe. Ich kolor to najczęściej żółta-zieleń. Uszy stosunkowe niewielkie, osadzone bocznie. Sprawiają wrażenie jakby ciągle czegoś nasłuchiwały.

Futro to jedna z cech charakterystycznych bengali. Mają bowiem krótki włos, ściśle przylegający do ciała, który jest niezwykle gładki i jedwabisty w dotyku. Ponadto sierść jest pięknie błyszcząca, a w promieniach słońca wygląda jak oprószona brokatem.

Chyba najważniejsza cecha charakterystyczna to umaszczenie w formie cętek. Ich kształt jest najróżniejszy i wyłania się nawet do 6 miesiąca życia kota.

Inne cechy charakterystyczne do litera M na czole, poprzeczne paski na policzkach i szyi, które koty odziedziczyły po dzikim przodku. Ponadto mają prążkowany ogon, a także nakrapiany brzuch.

Podsumowując: piękne, pełne gracji i uroku egzotyczne koty w ludzkich domach.

Koty bengalskie – charakter

Po pierwsze – są to koty niezwykle inteligentne. Potrafią z wielką łatwością nauczyć się kilku sztuczek, często aportują i szybko uczą się chodzenia na smyczy. Ponadto słyszałam, że otwieranie drzwi czy szafek to również raczej bułka z masłem, co może nie być już aż tak pożądane

Po drugie są to koty towarzyskie. Uwielbiają być blisko ludzi, do tego nie straszne im dzieci – wręcz przeciwnie. Silnie przywiązują się do swojego opiekuna. Ponadto bardzo lubią towarzystwo innych zwierząt. Uważaj jednak – to koty, które źle znoszą samotność. Dlatego jeśli często nie ma Cię w domu, zrezygnuj z tej rasy.

Oprócz tego są to koty niezwykle żywiołowe. Kochają wszelką aktywność, stąd często opiekunowie decydują się na regularne spacery z kotami bengalskimi. To dla nich znakomity moment na wyładowanie części energii. Jednak należy pamiętać, że koty łatwo przyzwyczajają się do spacerów i z czasem zaczną się ich domagać… głośno i wyraźnie. Oprócz tego wskazane są częste zabawy.

Zabawa z kotem – jak to robić poprawnie? Zobacz wskazówki we wpisie: Jak bawić się kotem?

Podsumowując: koty bengalskie to niezwykle inteligentne i żywiołowe istoty, potrzebujące naszej uwagi. Jesteś w stanie im to zapewnić?

Pielęgnacja

Koty bengalskie są z natury silne i odporne, rzadko bowiem chorują. Czego możecie dowiedzieć się z ich historii – są całkowicie odporne na kocią białaczkę! Oprócz tego nie wymagają żadnych skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Nie linieją, więc nie trzeba ich często przeczesywać – wystarczy kilka razy w miesiącu. Mimo, że są to koty, które uwielbiają wodę, nie należy ich kąpać zbyt często.

Podsumowanie

Chyba zgodzisz się ze mną jeśli powiem, że kot bengalski zdecydowanie ma wiele zalet. Jednak przed decyzją o wybraniu właśnie tej rasy na nowego kociego domownika musisz się zastanowić, czy na pewno jest to rasa idealna dla Ciebie. Jesteś w stanie zapewnić kotu bengalskiemu odpowiednią dawkę codziennego ruchu? Nie przebywasz zbyt często za długo poza domem? Czy w Twoim domu nie mieszka inny zwierz, któremu nadmierna aktywność bengala by przeszkadzała? Przemyśl to

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Koty bengalskie – o rasie pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Przyznam szczerze, że jeszcze niedawno temat wydawał mi się komiczny. „Przecież pies to pies – jeden gatunek! Przewód pokarmowy jest taki sam u Beagle i Jack Russell Terriera! Karmy dla konkretnej rasy to tylko chwyt marketingowy producentów, a ludzie się na to nabierają!”. Oj myliłam się. Choć nie do końca…

Żywienie dostosowane do rasy psa

Ze względu na widoczne gołym okiem różnice pomiędzy poszczególnymi rasami psów, wydaje się być uzasadnione tworzenie diet dostosowanych do poszczególnych ras. Różnice chociażby w wielkości pomiędzy Yorkiem a Owczarkiem niemieckim są na tyle oczywiste, że nie dziwi mnie fakt powstawania dla tych ras specjalnych karm. Opiekun pragnie kupić karmę jak najbardziej przystosowaną do potrzeb swojego zwierzaka, a nic nie przekona do tego bardziej niż York narysowany na etykiecie produktu. Jednakże czy takie postępowanie ma w ogóle sens?

Specyficzne potrzeby pokarmowe niektórych ras psów

U niektórych ras psów możemy spotkać specyficzne zapotrzebowania żywieniowe, spowodowane udowodnionymi czynnikami genetycznymi lub skłonnościami do określonych chorób. Nie zdołam wymienić ich wszystkich. Skupię się na kilku wybranych, aby pokazać o jakich specyficznych potrzebach mówimy. Będą to między innymi:

• Zwiększone zapotrzebowanie na cynk przede wszystkim u Bulterierów, ale również u innych ras psów (Husky Syberyjski, Dog niemiecki, Doberman, Alaskan Malamute). Spowodowane jest upośledzeniem wchłaniania cynku i prowadzi do problemów skórnych – łuski, krosty, owrzodzenia, a nawet zapalenie skóry.
• Ograniczenie miedzi w diecie Bedlington terrierów, a także West Highland White Terrierów, Dobermanów i Cocker Spanieli, ze względu na pierwotne spichrzanie miedzi. To z kolei może prowadzić do zapalenia wątroby.
• Podawanie diety niskotłuszczowej Sznaucerom miniaturowym, u których może wystąpić podwyższony poziom cholesterolu we krwi.
• Stosowanie diety alkalizującej mocz u Dalmatyńczyków ze względu na ich wysoką skłonność do występowania kamicy moczowej.
• Nietolerancja glutenu u Seterów irlandzkich wymagająca podawania karmy bezglutenowej.

WAŻNE! Predyspozycje rasowe do danych chorób nie muszą dotyczyć wszystkich osobników danej rasy! Dlatego do każdego psa zawsze podchodzimy indywidualnie. Czyli mamy z tyłu głowy, że dane schorzenie może wystąpić u psa naszej rasy i obserwujemy jego organizm. Wielce prawdopodobne jest, że akurat u Twojego czworonoga ono nie wystąpi wcale.

Zatem czy żywienie dostosowane do rasy ma psa sens?

Patrząc na wypunktowaną listę powyżej – wydaje się, że żywienie dostosowane do rasy psa w niektórych przypadkach jest uzasadnione. Ponadto prócz genetycznych uwarunkowań niektórych ras wymienionych powyżej, możemy wyróżnić jeszcze inne specyficzne zapotrzebowania.

Na przykład przyjmuje się,  że psy z gęstą sierścią (Szpic, Shih Tzu) wymagają wyższej ilości białka w diecie. Bowiem zużywają one około 35% dziennego zapotrzebowania na białko na utrzymanie tej bujnej sierści. Z kolei psy z ciemną sierścią wymagają wyższej ilości fenyloalaniny i tyrozyny w diecie, aby ich włos nie zrudział.

Jak to wygląda w praktyce?

Możemy znaleźć na rynku firmy produkujące karmy dostosowane do rasy psa. A przynajmniej tak się reklamujących. Ponieważ niestety zaglądając w skład produktu, szybko się przekonamy, że z dostosowaniem do wymagań rasy niewiele one mają wspólnego. W ogóle mało mają wspólnego z wymaganiami pokarmowymi psów i dobrą jakością.

Nieinwazyjnie przypomnę w tym miejscu wpis o najgorszych karmach na rynku – czyli liście karm, których nie warto kupować.

Moim zdaniem na pewno wartym uwagi rozwiązaniem jest stosowanie karm z podziałem na wielkości psów. Przede wszystkim dotyczy to szczeniąt i podziału na docelowe wielkości psa do 25 kg (rasy małe i średnie) i powyżej 25 kg (rasy duże i olbrzymie). U szczeniąt większych ras zapotrzebowanie na energię i wapń jest inne niż u psów małych, dlatego warto kupować karmy przeznaczone specjalnie dla nich. Ich celem jest uchronienie psów ras dużych przed nadmiernie szybkim wzrostem oraz deformacjami kości. Oczywiście nie ma co w nadmiarze ufać reklamie karmy, a samemu spojrzeć na skład i sprawdzić czy karma rzeczywiście spełni potrzeby pokarmowe naszego psa.

Wnioski?

• Mimo predyspozycji genetycznych danej rasy, zawsze musimy podchodzić do naszego psa indywidualnie.
• Leczenie wdrażamy po uprzednich badaniach i stwierdzeniu, że faktycznie jest ono u naszego zwierzaka konieczne. Bowiem wprowadzając ograniczenia w składnikach mineralnych lub składnikach odżywczych bez wcześniejszego wyraźnego uzasadnienia, możemy szybko doprowadzić do niedoborów lub nadmiarów danego składnika w organizmie.
• Nie ufamy reklamom karm i zapewnieniom producenta na froncie karmy. Sami czytamy dokładnie etykiety i sprawdzamy składy produktu. Sami decydujemy o tym, czy dana karma faktycznie spełni zapotrzebowania psa naszej rasy.
• Dobry podział karm to ten kategoryzujący rasy pod względem wielkości. Dzięki temu mamy bardziej precyzyjne informacje na opakowaniu oraz wyliczone zapotrzebowanie. Ponadto w przypadku karm suchych wielkość granul jest bardziej dopasowana do wielkości psa.

Żywienie dostosowane do rasy na pewno nie jest całkiem bez sensu, jak to mi się kiedyś wydawało. Jednakże na rynku brakuje firm produkujących karmy faktycznie spełniające zapotrzebowania poszczególnych ras. Może to jest właśnie przyszłość żywienia psów? Zobaczymy.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Żywienie dostosowane do rasy psa pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Buldog francuski – niegdyś mało znany, dziś niezwykle popularny. Czym zawdzięcza sobie ten nagły wzrost popularności? Buldożki na pewno mają wiele zalet i zapewne okażą się idealnym towarzyszem dla niejednego miłośnika psów. Aczkolwiek nie są pozbawione wad. Przejdźmy zatem do ich szczegółowej charakterystyki.

Dla kogo Buldog francuski?

Odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta – buldożki francuskie zostały stworzone dla wszystkich. To typowe pieski do towarzystwa, które będą odpowiednie dla rodzin z dziećmi, do mieszkania w centrum miasta czy dla osoby, która nigdy wcześniej nie posiadała psa.

Jeżeli należysz do ostatniej grupy wymienionych osób (czyli nigdy nie posiadałeś psa) to zachęcam do przeczytania wpisu o tym,
dlaczego warto mieć psa i czego może nauczyć Cię pies?

To psy łagodne i inteligentne, bardzo skore do zabaw. Wniosą wiele życia i radości do każdego domu, nawet przy obecności małych dzieci. Przy odrobinie nauki potrafią wykonywać polecenia nawet 10-latków. Ponadto nie wymagają długich spacerów i nie straszne im mieszkanie w centrum miasta. Nie są skomplikowane w wychowaniu, więc każdy powinien sobie poradzić z ich ułożeniem.

Czy już jesteś przekonany, że to idealny pies dla Ciebie? Ale to jeszcze nie wszystko! Bowiem charakter mają nieskazitelny, ale ich zdrowie i pielęgnacja wymaga już większej uwagi.

Buldog francuski – wygląd ogólny

Buldogi francuskie to małe psy, ale z krępą i muskularną sylwetką. Osiągają masę ciała w przedziale 8-14 kilogramów. Pierwsze, co rzuca się w oczy to ich duże, okrągłe i sterczące uszy. Często spotykam się z określeniem „uszy nietoperza” i niewątpliwie widać podobieństwo.

Buldogi francuskie zaliczane są do typu budowy brachycefalicznej, ze względu na swoją stosunkowo dużą i szeroką głowę połączoną ze spłaszczonym pyszczkiem. Ten kształt czaszki niestety sprawia, że psy te mają problemy z oddychaniem i bardzo często głośno chrapią.

Sierść buldożków jest krótka, miękka i lśniąca. Występuje w wielu umaszczeniach, może być płowa, pręgowana, ze średnią lub dużą ilością bieli. Najpopularniejsze maści buldogów to: blue (niebieski), beżowy, czarny lub brązowy.

Charakter Buldoga francuskiego

Pies niezwykle towarzyski, ciągle szukający kontaktu z człowiekiem. Uwielbia wszelkie rodzaje aktywności ze swoim opiekunem. Ponad wszystko cenią swoją rodzinę, do której silnie się przywiązuje. Na początku są nieufne w stosunku do obcych osób, ale szybko przekonają się do każdego nowego gościa.

Buldożki preferują raczej krótkie spacery i często nie mają w ogóle ochoty wychodzić w niesprzyjającą pogodę. Praktycznie nie szczekają, ale wydają z siebie wiele innych dźwięków (charakterystyczne chrumkanie). Ponadto uwielbiają spać ze swoim opiekunem i zrobią wszystko, aby wgramolić się do łóżka.

Buldog francuski jest raczej łatwy w wychowaniu – potrzebuje jedynie uwagi, cierpliwości i konsekwencji. Jest ciekawskim psem, który uwielbia się bawić. Jednak mimo chęci dość szybko się męczą, na co należy zwrócić szczególną uwagę przede wszystkim w okresie letnim.

Pielęgnacja i zdrowie

Wspomniany wyżej brachycefaliczny kształt czaszki powoduje kilka przeszkód w życiu tych uroczych psiaków. Po pierwsze jest przyczyną wad podniebienia, nozdrzy, krtani i tchawicy. Po drugie taka budowa czaszki powoduje tym samym wymienione wcześniej problemy z oddychaniem, a także chrapanie i częste chrumkanie (dla jednych urocze, dla innych nie do zniesienia). To wszystko sprawia, że buldogi bywają częstymi gośćmi w klinikach weterynaryjnych.

Szczególną uwagę należy zwrócić w okresie letnim na spacerach oraz przy zabawach. Buldożka trzeba chronić przed upałami, ponieważ szybko może dojść do przegrzania ze względu na utrudnioną wentylację. Dlatego w gorące dni najlepiej nie wychodzić z psem na spacery w czasie pełnego słońca.

Buldogi francuskie wymagają regularnych pielęgnacji pyszczka – należy czyścić i przemywać fałdy przy oczach i nosie. Oprócz tego w utrzymaniu dobrej kondycji sierści pomoże systematyczne wyczesywanie martwego włosa. Ponadto standardowo jak u wszystkich psów należy pamiętać o czyszczeniu zębów i uszu oraz o obcinaniu pazurków.

Podsumowanie

Buldog francuski, czyli mały i wesoły elegant, który potrzebuje odpowiedniej pielęgnacji i profilaktyki zdrowotnej. Zawsze odwdzięczy się ogromną dawką miłości i radości, ponieważ jedyne na czym mu zależy, to być blisko opiekunów i swojej rodziny.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Buldog francuski – wszystko o rasie buldożków pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Koty syberyjskie, czyli puchacze pełne energii i gracji

Wzrok przyciąga przede wszystkim imponujące półdługie i gęste futro kota syberyjskiego. Włos okrywowy jest twardy i lśniący, a pod nim znajduje się miękki i puszysty podszerstek. Dzięki temu jest niezwykle miękkie w dotyku.

Następne na co od razu można zwrócić uwagę to sposób w koty syberyjskie się poruszają, sposób przepełniony gracją i zwinnością. Podobno krąży powiedzonko, że kot syberyjski to siłacz i baletnica w jednym. Bowiem z jednej strony są to duże i umięśnione koty, a z drugiej podczas poruszania się sprawiają wrażenie lekkich jak piórko.

Wygląd ogólny kotów syberyjskich

Kot syberyjski pochodzi z Rosji i jest przedstawicielem kotów dużych. Kocury mogą osiągać wagę od 7 do nawet 12 kilogramów, a kotki jak zwykle proporcjonalnie mniej. Tułów mają lekko wydłużony, a jednocześnie silny i dobrze zbudowany.

Głowa jest trójkątna, a kości policzkowe mocno zarysowane. Uszy są duże i szerokie u nasady, zaokrąglone na końcach, a wewnątrz porośnięte kępkami włosów. Oczy duże, skośnie osadzone, zawsze o zielonym lub bursztynowym kolorze. Ich klatka piersiowa jest pokrytą pięknym kołnierzem, czyli gęstą i nieco dłuższą sierścią rosnącą wokół brody.

Ogon jest długi i puszysty, całkiem podobnie jak u rasy maine coon. Z kolei łapki kotów syberyjskich są duże i owłosione między palcami.

Sierść, tak jak wspomniałam wyżej, jest półdługa i gęsta. Jeżeli chodzi o maść to obecnie dzieli się te koty na dwie grupy: odmiany klasyczne oraz Neva Masquarade. W odmianach klasycznych dopuszczone są praktycznie wszystkie kolory, z wyjątkiem czekoladowego, liliowego i cynamonowego.

Koty syberyjskie – charakter

Koty syberyjskie uwielbiają ludzi i są bardzo towarzyskie. Podążają za swoim opiekunem jak cień, ale niekoniecznie po to, by od razu siedzieć mu na kolanach. Po prostu lubią towarzystwo człowieka, ale raczej pozostają obok. Choć nierzadko okazują swoje uczucia wobec człowieka, jednak tylko wtedy gdy mają na to ochotę. Bowiem nikt nie zmusi kota syberyjskiego do przytulanek, gdy on nie będzie tego chciał. Pod tym względem pozostaje bardzo niezależny.

Syberiany należą do kotów żywiołowych i ruchliwych. Uwielbiają się wspinać i odpoczywać na wysokościach. Mimo swojej dużej aktywności raczej nie przejawiają skłonności niszczycielskich. Koty syberyjskie są ponadto wspaniałymi skoczkami i zawsze lądują dokładnie tam, gdzie chcą. Przy skokach towarzyszy im dużo gracji.

Koty te są z reguł odważne i bardzo samodzielne. Podobno to także potworne gaduły, które będą gadać z człowiekiem dopóki on nie zrozumie o co mu chodzi.

Pielęgnacja

Futro kotów syberyjskich się nie kołtuni, jednakże należy je przeczesać przynajmniej raz w tygodniu. Kiedy nadchodzi okres wymiany sierści, należy robić to odrobinę częściej.

Ważna jest odpowiednia dbałość o zęby kota syberyjskiego. Niestety mają tendencję do odkładania kamienia nazębnego, który należy regularnie usuwać. Jeśli chodzi o inne zabiegi pielęgnacyjne, to wyglądają one podobnie jak u innych ras.

W dzisiejszym wpisie gwiazdą została Amber, 12-letnia kotka syberyjska. Ogromne podziękowania dla Oliwii, która udostępniła zdjęcia swojej kotki i opowiedziała mi czego dowiedziała się o tej rasie przez tyle lat wspólnego życia. Wieloletni opiekun danej rasy to najlepsze źródło informacji. Dziękuję!

Podsumowanie

Koty syberyjskie mogą zostać wspaniałym przyjacielem człowieka na wiele lat, a jedyne czego będą oczekiwały w zamian to ludzkiej obecności. Nie wymagają skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych i podobno to idealne koty dla alergików. Nie pozostaje nic innego jak tylko pokochać!

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Koty syberyjskie – rasa pełna gracji i zwinności pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Kot rasy Maine Coon – kolejny pies w ciele kota?

Panuje powszechna opinia, że podobnie jak Devon Rexy, Maine Coony to koty z psim charakterem. Zawdzięczają to swojemu niezwykle towarzyskiemu usposobieniu, dzięki czemu niezwykle szybko przywiązują się do swoich opiekunów. Ponadto nie straszne im wizyty gości, dzieci lub innych gatunków zwierząt. A to nie wszystkie ich zalety! Co jeszcze jest charakterystyczne dla Majkunów?

Maine Coon – wygląd ogólny

Majkun to największa rasa kota domowego, która nie jest spokrewniona z dzikimi kotami. Statystyczna waga kota rasy Maine Coon wynosi 10 kilogramów! Oczywiście ta liczba może się wahać, od 5 do nawet 12 kilogramów lub więcej. To największe koty domowe, jakie miałam okazje zobaczyć. Tyle futra do tulenia!

Oprócz swojej wielkości, Maine Coony posiadają również inne cechy charakterystyczne. Jedną z nich są ich duże uszy, zakończone długimi, rysimi pędzelkami. Ponadto uwagę przyciągają ich owalne oczy z tzw. sowim spojrzeniem. Kolejną cechą charakterystyczną jest ich bujna grzywa na szyi. Moje pierwsze skojarzenie na jej widok to:

Maine Coony na całym ciele mają bardzo bujną sierść, która optycznie jeszcze bardziej powiększa ich ciało. Sierść jest nieco dłuższa w kilku miejscach (przede wszystkim na szyi, bokach, brzuchu oraz tylnej stronie ud), a wszędzie jest gładka i jedwabista. Dopuszczane jest praktycznie każde ubarwienie, z wyjątkiem umaszczenia colorpoint, czekoladowego, cynamonowego i płowego.

Kolejna cecha charakterystyczna to ich długi i bardzo puszysty ogon. Służy im do okrywania ciała podczas snu oraz w warunkach niskich temperatur, do czego koty te zostały dobrze przystosowane.

Przeczytaj inne opisy kocich ras z serii O RASIE

Charakter kota rasy Maine Coon

Koty te są bardzo żywiołowe i energiczne, z czego podobno to kocury mają najwięcej energii, a kotki są nieco spokojniejsze. W przypadku przywiązywania się do człowieka płeć już nie ma większego znaczenia. Zarówno kotki jak i kocury szybko i mocno zaprzyjaźniają się ze swoimi opiekunami. Bardzo lubią bliskie kontakty z opiekunami, dlatego nie będzie to dobra rasa dla osób często wyjeżdżających lub pracujących wiele godzin poza domem w ciągu dnia. Maine Coon potrzebuje być zawsze i wszędzie koło swojego właściciela.

W nawiązaniu do wyjeżdżania: koniecznie przeczytaj co można zrobić z kotem na czas naszej nieobecności? 

Oprócz tego kot rasy Maine Coon nie będzie miał problemu z innymi gatunkami zwierząt, dziećmi oraz z częstymi odwiedzinami gości. Są to towarzyskie koty, które uwielbiają być w centrum wydarzeń. A najlepiej, gdy one same są w centrum zainteresowania.

Ponadto Maine Coony są niezwykle inteligentne. Szybko się uczą co jest dobre, a co nie. Dodatkowo poświęcając trochę czasu na tresurę, można nauczyć Majkuna wielu ciekawych sztuczek.

Jest również kotem łatwo dostosowującym się do nowych miejsc. Nie boi się wprowadzania zmian i raczej nie stwarza problemów przy nagłej zmianie zachodzącej w życiu opiekunów.

Pielęgnacja

Co ważne, Maine Coony to duże koty, w związku z czym potrzebują większych ilości jedzenia oraz najlepiej karm przystosowanych dla dużych ras kotów. Ponadto takie przedmioty jak legowiska, drapaki czy kuweta również powinny być większych rozmiarów, aby tak duży kot jakim jest Maine Coon spokojnie się w nich mieścił.

Co więcej te koty również obowiązują standardowe zabiegi pielęgnacyjne takie jak regularne czyszczenie zębów i obcinanie pazurów. Zapewni mu to zdrowie i dobre samopoczucie zwierzaka. Dodatkowo warto wyczesać jego bujną sierść raz na kilka dni.

Podsumowanie

Kot rasy Maine Coon uwielbia towarzystwo człowieka i szybko przywiązuje się do swoich opiekunów. Pozostaje wobec nich lojalny i chętnie spędza z nimi czas. W zamian za to nie potrzebuje wiele zabiegów pielęgnacyjnych, wymaga jedynie trochę większego drapaka i kuwety, ze względu na swoje duże rozmiary. Najważniejsze z kociego punktu widzenia jest częste przebywanie z opiekunem, co koniecznie należy zapewnić kotom rasy Maine Coon.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Kot rasy Maine Coon – o rasie pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Słodkie oczy psa rasy Beagle potrafią zdziałać cuda. Ale czy na naszą korzyść? Niekoniecznie, bowiem potrafimy wówczas im wszystko wybaczyć, a to nie zawsze jest rozsądne. Tymczasem Beagle to sprytne psiaki i nim się obejrzysz owiną sobie Ciebie wokół palca. Aby do tego nie dopuścić warto zawczasu dowiedzieć się z jakim charakterem w przypadku tej rasy mamy do czynienia.

Chcesz poczytać o innych rasach psów i kotów? Zajrzyj do naszego tagu RASY!

Dla kogo pies rasy Beagle?

Jest to pies, który potrzebuje naszej uwagi oraz wspólnego spędzania czasu. Dlatego nie będzie dobrym wyborem dla osób pochłoniętych pracą i spędzających większość dnia poza domem.

Ponadto nie są to psy od razu w pełni posłuszne opiekunowi, więc jeśli szuka się potulnego pupila, warto postawić na inną rasę.

Osoba, która decyduje się na psa rasy Beagle, powinna być konsekwentna  i cierpliwa, a jednocześnie wyrozumiała. Oprócz tego warto być aktywnym, ponieważ te psiaki są bardzo energetyczne i potrzebują częstej oraz dużej dawki ruchu.

Beagle – wygląd ogólny

To krępe psy średniej wielkości, osiągające wysokość w kłębie do 40 cm. Ich szata jest krótka i gęsta o umaszczeniu dwu- lub trójkolorowym (przede wszystkim biel, czerń i brąz). Ważne jest, aby ogon był biało zakończony.

Nogi psów tej rasy są raczej krótkie, ale mocne i dobrze umięśnione, dzięki czemu zapewniają im wytrzymałość oraz szybki bieg.

Głowa jest średniej wielkości, a zwisające po jej bokach zaokrąglone uszy dają wrażenie psa niezwykle przyjaznego. Oczy są szeroko rozstawione i o łagodnym wyrazie.

Charakter Beagle’a

Przede wszystkim są to psy bardzo aktywne, potrzebujące dużej dawki aktywności. Nie wystarczy im wypuszczenie na mały ogródek lub szybki spacer wokół bloku. Niewybiegane psy z powodu nadmiaru energii mogą sprawiać problemy. Idealnym rozwiązaniem są zabawy interaktywne, agility lub dogtrekking.

Beagle dzięki swoim myśliwym przodkom mają niesamowity węch i słuch oraz niezwykle dobrze rozwinięty instynkt łowcy. Z tego powodu mogą czasami sprawiać kłopoty właścicielom, ponieważ często instynkt działa wyraźniej niż nawoływanie i komendy opiekuna. Jest to psiak wiedzący czego chce, pełen energii i inicjatywy.

Te ciekawskie i inteligentne psy wyglądają niewinnie, ale potrzebują odpowiedniego podejścia i konsekwencji. Od początku trzeba im wyznaczać granicę i nie dać sobie wejść na głowę. Koniecznie jest wyraźne zaznaczyć, kiedy dane zachowanie jest niepożądane i trzymać się zakreślonych granic, nawet mimo słodkich oczu „zbitego psa”.

Oprócz tego jest to pies niezwykle przyjazny i pozytywnie nastawiony do wszystkich osób, nawet obcych. Dlatego raczej nie sprawdzi się jako pies stróżujący. Ma wesołe usposobienie i nada się do rodziny ze starszymi dziećmi.

Na koniec należy zaznaczyć, że apetyt Beagle’a nie ma końca. Ich żołądki można uznać za studnię bez dna, przez co jest to rasa z dużą tendencją do otyłości. Taka zachłanność w kwestii jedzenia może być bardzo niebezpieczna, ponieważ łatwo im w szale jedzenia pochłonąć produkty, których nie może jeść pies.

Pielęgnacja

Ich oklapnięte uszy są przyczyną częstych zapaleń i wymagają częstych kontroli stanu oraz odpowiedniej pielęgnacji. Regularne czyszczenie uszu jest konieczne w przypadku tej rasy.

Poza tym Beagle nie wymagają skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Standardem jest wyczesywanie raz w tygodniu i kąpiele co jakiś czas. Przynajmniej raz do roku przypada okres intensywnego linienia. Wówczas należy zwiększyć częstotliwość wyczesywania i robić to nawet codziennie.

Ponadto, tak jak w przypadku każdego psiaka, konieczne jest regularne czyszczenie zębów oraz obcinanie pazurów. Warto od samego początku przyzwyczajać psa do szczoteczki oraz obcinaczki.

Sprawdź najlepsze szampony dla psów: #5NAJ

Podsumowanie

Psiaki rasy Beagle są niezwykle towarzyskie, a ich łagodny wygląd zachęca do funkcji psa rodzinnego. Jednakże są to psy dość uparte i niezależne, dlatego wymagają odpowiedniego podejścia i konsekwencji ze strony opiekuna. Przy odpowiedniej tresurze będą idealnymi, wesołymi psami w domu pełnym dorosłych, dzieci oraz innych zwierząt.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Beagle – wszystko o rasie pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Devon Rex, czyli pies w ciele kota?

Skąd wzięło się stwierdzenie mówiące, że Devon Rexy są psami w ciele kota? To za sprawą ich charakteru, który wśród kotów nie jest spotykany bardzo często. Bowiem koty rasy Devon Rex są niezwykle towarzyskie i bardzo przywiązują się do swojego właściciela.

Ponadto potrafią merdać ogonami z zadowolenia, podobnie jak psy. Jakby tego było mało, to uwielbiają wychodzić na spacery na smyczy oraz aportować! Oczywiście do tego często potrzebna jest odrobina czasu, aby kot mógł się przyzwyczaić chociażby do smyczy, ale jeśli chcemy mieć psa i kota w jednym to Devon Rex będzie strzałem w dziesiątkę!

Wygląd ogólny Devon Rexów

Reksy dewońskie to koty o orientalnym wyglądzie, drobne i smukłe. Mimo swych niedużych wielkości, są kotami dobrze umięśnionymi, a więc ważą więcej niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Mają wielkie i głęboko osadzone uszy oraz duże i szeroko rozstawione oczy w kształcie migdałków. Te wielkie oczy w połączeniu ze smukłym ciałem sprawiają, że wiele osób porównuje Dovony do E.T. Wpływa na to również długa szyja. Długie są także nogi i ogon.

Koty tej rasy mają jeszcze jedną charakterystyczną cechę – ich ciało pokryte jest krótkim i pofalowanym futerkiem, bardzo miękkim w dotyku. Spotykane są prawie wszystkie umaszczenia.

Wolisz koty bardziej puchate i z większą ilością sierści? Poczytaj o rasie Ragdoll!

Devon Rex – charakter

Jak już wspomniałam wyżej, Devon Rexy to koty niezwykle towarzyskie, domagające się pieszczot na każdym kroku. Szybko przywiązują się do właściciela i podążają za nim krok w krok. Lubią wskakiwać na kolana i domagać się głaskania. Bardzo źle noszą samotność, za to lubią towarzystwo innych zwierząt: drugiego kota lub psa.

Dodatkowo koty te są odważne i lubią być w centrum zainteresowania. Najczęściej uwielbiają gości w domu, których od razu wylewnie witają u progu. Ponadto jak większość kotów, lubią obserwować wszystko z góry. Stąd ważne jest zapewnienie im wysoko zamocowanych półek lub kocich drzewek.

Pielęgnacja

Devony to rasa bardzo prosta w utrzymaniu. Ze względu na ich krótkie futerko, prawie w ogóle nie linieją. Dzięki temu nie wymagają również regularnego wyczesywania. Wystarczy raz na jakiś czas przetrzeć kota miękka szmatką lub po prostu często głaskać

Jako kot orientalny, Devon Rex może być wrażliwy na niskie temperatury i wilgoć. Konieczne jest zatem trzymanie go w domu.

Warto zadbać o ich duże oczy i uszy, odpowiednio je czyszcząc. Ponadto koty te obowiązują pozostałe regularne zabiegi, takie jak obcinanie pazurów czy czyszczenie zębów.

Podsumowanie

Koty rasy Devon Rex będą idealne dla osoby szukającej pieszczocha, który potrafi sam z siebie przybyć na kolana właściciela w poszukiwaniu miziania. Jest to rasa oddana właścicielowi, towarzyska i o ciekawym wyglądzie nie wymagającej skomplikowanej pielęgnacji. Jak dla mnie same plusy!

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Devon Rex, czyli o kocie z charakterem psa pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Psy rasy husky syberyjski często widuje się na zdjęciach w zimowym krajobrazie. Nic w tym dziwnego, ponieważ to właśnie na mroźnych terenach czują się najlepiej i z nich pochodzą. Jest to rasa psów zaprzęgowych i pierwotnie właśnie do tego była wykorzystywana. Husky zaprzęgano w sanie, aby pomagały człowiekowi pokonywać tereny śnieżnej Syberii i Alaski. Jak historia wpłynęła na psa husky, którego znamy dzisiaj?

Dla kogo husky syberyjski?

Husky potrzebują dużej ilości ruchu. Czy to w postaci spacerów, czy treningów lub zabawy, ruch musi być! Dlatego od razu zaznaczę, że nie jest to rasa dla Ciebie jeżeli planujesz poświęcić czas maksymalnie 10 minut na trzy spacery dziennie z psem.

Powołaniem tej rasy było przemieszczanie się na dalekie odległości i mimo zamknięcia psów w domach, w tej kwestii niewiele się zmieniło. Husky bez odpowiedniej dawki aktywności fizycznej mogą szybko przybrać na wadze, a to skończy się problemami zdrowotnymi. To pies dla Ciebie, jeżeli sam uwielbiasz biegać, chodzić na długie wędrówki czy jeździć na rowerze. Możecie wówczas stworzyć idealną parę!

Wolisz mniejsze rasy psów? Przeczytaj zatem opis rasy:
Jack Russell Terrier lub West Highland White Terrier

Husky syberyjski – wygląd ogólny 

Są to psy muskularne i średniej wielkości. Jednak mimo swoich gabarytów, husky dają wrażenie psów pełnych elegancji i wdzięku.

Mają podwójną okrywę włosową, która pomagała psom przetrwać mroźne zimy tysiące lat temu. Podwójna okrywa składa się z miękkiego i gęstego podszerstka oraz  włosów okrywowych. Ogólnie sprawia wrażenie bardzo gęstej okrywy, ale nie jest na tyle długa aby przysłaniać kontury sylwetki. Umaszczenie jest różne – od prawie czarnego do czysto białego. Ponadto dopuszczalne są najróżniejsze znaczenia na głowie.

Ciekawe są oczy huskiego. Mają kształt migdałowy, a kolor niebieski, brązowy bądź często… jeden i drugi!

Siberian husky – charakter

Husky są przyjaznymi psami, uwielbiającymi spędzać czas z człowiekiem. Ze względu na ich potrzebę towarzystwa nie lubią przebywać w samotności. Jednocześnie cechuje je niezależność – jeżeli poszukujesz psa, który będzie Ci w pełni posłuszny, ta rasa może okazać się błędnym wyborem.

Husky syberyjski uwielbia ruch i ma silnie rozwinięty instynkt łowiecki. Dzięki temu uwielbia swobodne węszenie, jednakże w miejscach gdzie mogą występować inne zwierzęta (np. zające), lepiej trzymać go na smyczy.

Ponadto są to psy idealnie nadające się do domu z dziećmi lub innymi psami. Są przyjacielskie w stosunku do ludzi, jak i innych zwierząt.

Husky nie szczekają zbyt często, jeżeli mają zapewnioną odpowiednią ilość ruchu. Aczkolwiek zdarza im się wyć, szczególnie na dźwięk alarmów lub dzwonków do drzwi.

Pielęgnacja psa rasy husky syberyjski

Bardzo ważna jest pielęgnacja szaty tych psów. Porządne wyczesanie raz w tygodniu powinno pozwolić utrzymać włos w dobrej kondycji. Poza tym nie są konieczne częste kąpiele, wystarczy kilka razy w roku.

Oprócz tego husky nie wymagają innych, specjalnych zabiegów. Tylko standardowe mycie zębów, czyszczenie uszu i regularne obcinanie pazurów.

Podsumowanie

Psy rasy husky to cudowne stworzenia, pełne pozytywnej energii i uwielbiające spędzać czas z człowiekiem. Jeżeli jednak nie jesteś w stanie mu zapewnić towarzystwa i dużej dawki aktywności fizycznej, pomyśl o innej rasie. Husky idealnie sprawdza się na wiejskich terenach, gdzie ma dużo terenu do odkrycia.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Husky syberyjski – charakterystyka rasy pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.