Co znajdziesz we wpisie?

• Koty bengalskie, czyli nutka egzotyki w domu
• Wygląd ogólny kotów bengalskich
• Charakter kota bengalskiego
• Pielęgnacja
• Podsumowanie

Koty bengalskie, czyli nutka egzotyki w domu

Niedawno zauważyłam, że po moim osiedlu codziennie spaceruje Pan z kotem bengalskim na smyczy. Ten kot zachowywał się na spacerze pewniej, niż niejeden pies. Miałam wrażenie, że to on rządzi naszą „ośką” i nic mu nie straszne. Z jego oczu biła nie tylko pewność siebie, ale można również dostrzec błysk mądrości. Oprócz tego wyglądał niesamowicie w wszechobecnej budzącej się do życia zieleni.

Jako, że ta rasa kotów od zawsze mnie fascynowała, postanowiłam przyjrzeć się im bliżej i nieco lepiej je poznać. Stąd dzisiejszy wpis.

Przy wyszukiwaniu informacji o rasie natrafiłam na historię jej powstania, która jest relatywnie krótka, ale bardzo interesująca. Nie będę jej tu opisywać, aczkolwiek zachęcam Cię do samodzielnego wyszukania i zapoznania się z nią. Obiecuję – nie jest długa

My zajmiemy się jednak innymi kwestiami – sprawdźmy jak dokładnie wygląda kot bengalski i jaki ma charakter.

Jesteś kociarzem? Zatem koniecznie poznaj także inne rasy kotów!

Wygląd kotów bengalskich

Kot bengalski wywodzi się ze Stanów Zjednoczonych, gdzie przez skrzyżowanie dzikiego kota bengalskiego z kotem domowym, powstała nowa rasa.

Rozmiarem przypomina inne koty domowe, nie odbiegając od nich wielkością. Stąd waga tego kota waha się w granicach 3-8 kg, z czego kotki zawsze są nieco lżejsze od kocurów. Jego ciało jest wydłużone i dobrze umięśnione. Przypomina tym nieco swoich dzikich przodków.

Tylne nogi kota bengalskiego są nieco dłuższe niż przednie, dzięki czemu porusza się on w nieco specyficzny sposób przypominający skradanie się. Według mnie jest to bardzo elegancki chód. Ponadto dłuższe nogi i silne umięśnienie pomagają również przy wykonywaniu wysokich skoków.

Głowa jest raczej mała w stosunku do reszty ciała. Zatraciła nieco wygląd dzikiego przodka, jednakże obecnie celem hodowców jest przywrócenie egzotycznego i dzikiego wyrazu. Oczy są duże i przepełnione mądrością. Mogą być owalne lub lekko migdałowe. Ich kolor to najczęściej żółta-zieleń. Uszy stosunkowe niewielkie, osadzone bocznie. Sprawiają wrażenie jakby ciągle czegoś nasłuchiwały.

Futro to jedna z cech charakterystycznych bengali. Mają bowiem krótki włos, ściśle przylegający do ciała, który jest niezwykle gładki i jedwabisty w dotyku. Ponadto sierść jest pięknie błyszcząca, a w promieniach słońca wygląda jak oprószona brokatem.

Chyba najważniejsza cecha charakterystyczna to umaszczenie w formie cętek. Ich kształt jest najróżniejszy i wyłania się nawet do 6 miesiąca życia kota.

Inne cechy charakterystyczne do litera M na czole, poprzeczne paski na policzkach i szyi, które koty odziedziczyły po dzikim przodku. Ponadto mają prążkowany ogon, a także nakrapiany brzuch.

Podsumowując: piękne, pełne gracji i uroku egzotyczne koty w ludzkich domach.

Koty bengalskie – charakter

Po pierwsze – są to koty niezwykle inteligentne. Potrafią z wielką łatwością nauczyć się kilku sztuczek, często aportują i szybko uczą się chodzenia na smyczy. Ponadto słyszałam, że otwieranie drzwi czy szafek to również raczej bułka z masłem, co może nie być już aż tak pożądane

Po drugie są to koty towarzyskie. Uwielbiają być blisko ludzi, do tego nie straszne im dzieci – wręcz przeciwnie. Silnie przywiązują się do swojego opiekuna. Ponadto bardzo lubią towarzystwo innych zwierząt. Uważaj jednak – to koty, które źle znoszą samotność. Dlatego jeśli często nie ma Cię w domu, zrezygnuj z tej rasy.

Oprócz tego są to koty niezwykle żywiołowe. Kochają wszelką aktywność, stąd często opiekunowie decydują się na regularne spacery z kotami bengalskimi. To dla nich znakomity moment na wyładowanie części energii. Jednak należy pamiętać, że koty łatwo przyzwyczajają się do spacerów i z czasem zaczną się ich domagać… głośno i wyraźnie. Oprócz tego wskazane są częste zabawy.

Zabawa z kotem – jak to robić poprawnie? Zobacz wskazówki we wpisie: Jak bawić się kotem?

Podsumowując: koty bengalskie to niezwykle inteligentne i żywiołowe istoty, potrzebujące naszej uwagi. Jesteś w stanie im to zapewnić?

Pielęgnacja

Koty bengalskie są z natury silne i odporne, rzadko bowiem chorują. Czego możecie dowiedzieć się z ich historii – są całkowicie odporne na kocią białaczkę! Oprócz tego nie wymagają żadnych skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Nie linieją, więc nie trzeba ich często przeczesywać – wystarczy kilka razy w miesiącu. Mimo, że są to koty, które uwielbiają wodę, nie należy ich kąpać zbyt często.

Podsumowanie

Chyba zgodzisz się ze mną jeśli powiem, że kot bengalski zdecydowanie ma wiele zalet. Jednak przed decyzją o wybraniu właśnie tej rasy na nowego kociego domownika musisz się zastanowić, czy na pewno jest to rasa idealna dla Ciebie. Jesteś w stanie zapewnić kotu bengalskiemu odpowiednią dawkę codziennego ruchu? Nie przebywasz zbyt często za długo poza domem? Czy w Twoim domu nie mieszka inny zwierz, któremu nadmierna aktywność bengala by przeszkadzała? Przemyśl to

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Koty bengalskie – o rasie pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Koty syberyjskie, czyli puchacze pełne energii i gracji

Wzrok przyciąga przede wszystkim imponujące półdługie i gęste futro kota syberyjskiego. Włos okrywowy jest twardy i lśniący, a pod nim znajduje się miękki i puszysty podszerstek. Dzięki temu jest niezwykle miękkie w dotyku.

Następne na co od razu można zwrócić uwagę to sposób w koty syberyjskie się poruszają, sposób przepełniony gracją i zwinnością. Podobno krąży powiedzonko, że kot syberyjski to siłacz i baletnica w jednym. Bowiem z jednej strony są to duże i umięśnione koty, a z drugiej podczas poruszania się sprawiają wrażenie lekkich jak piórko.

Wygląd ogólny kotów syberyjskich

Kot syberyjski pochodzi z Rosji i jest przedstawicielem kotów dużych. Kocury mogą osiągać wagę od 7 do nawet 12 kilogramów, a kotki jak zwykle proporcjonalnie mniej. Tułów mają lekko wydłużony, a jednocześnie silny i dobrze zbudowany.

Głowa jest trójkątna, a kości policzkowe mocno zarysowane. Uszy są duże i szerokie u nasady, zaokrąglone na końcach, a wewnątrz porośnięte kępkami włosów. Oczy duże, skośnie osadzone, zawsze o zielonym lub bursztynowym kolorze. Ich klatka piersiowa jest pokrytą pięknym kołnierzem, czyli gęstą i nieco dłuższą sierścią rosnącą wokół brody.

Ogon jest długi i puszysty, całkiem podobnie jak u rasy maine coon. Z kolei łapki kotów syberyjskich są duże i owłosione między palcami.

Sierść, tak jak wspomniałam wyżej, jest półdługa i gęsta. Jeżeli chodzi o maść to obecnie dzieli się te koty na dwie grupy: odmiany klasyczne oraz Neva Masquarade. W odmianach klasycznych dopuszczone są praktycznie wszystkie kolory, z wyjątkiem czekoladowego, liliowego i cynamonowego.

Koty syberyjskie – charakter

Koty syberyjskie uwielbiają ludzi i są bardzo towarzyskie. Podążają za swoim opiekunem jak cień, ale niekoniecznie po to, by od razu siedzieć mu na kolanach. Po prostu lubią towarzystwo człowieka, ale raczej pozostają obok. Choć nierzadko okazują swoje uczucia wobec człowieka, jednak tylko wtedy gdy mają na to ochotę. Bowiem nikt nie zmusi kota syberyjskiego do przytulanek, gdy on nie będzie tego chciał. Pod tym względem pozostaje bardzo niezależny.

Syberiany należą do kotów żywiołowych i ruchliwych. Uwielbiają się wspinać i odpoczywać na wysokościach. Mimo swojej dużej aktywności raczej nie przejawiają skłonności niszczycielskich. Koty syberyjskie są ponadto wspaniałymi skoczkami i zawsze lądują dokładnie tam, gdzie chcą. Przy skokach towarzyszy im dużo gracji.

Koty te są z reguł odważne i bardzo samodzielne. Podobno to także potworne gaduły, które będą gadać z człowiekiem dopóki on nie zrozumie o co mu chodzi.

Pielęgnacja

Futro kotów syberyjskich się nie kołtuni, jednakże należy je przeczesać przynajmniej raz w tygodniu. Kiedy nadchodzi okres wymiany sierści, należy robić to odrobinę częściej.

Ważna jest odpowiednia dbałość o zęby kota syberyjskiego. Niestety mają tendencję do odkładania kamienia nazębnego, który należy regularnie usuwać. Jeśli chodzi o inne zabiegi pielęgnacyjne, to wyglądają one podobnie jak u innych ras.

W dzisiejszym wpisie gwiazdą została Amber, 12-letnia kotka syberyjska. Ogromne podziękowania dla Oliwii, która udostępniła zdjęcia swojej kotki i opowiedziała mi czego dowiedziała się o tej rasie przez tyle lat wspólnego życia. Wieloletni opiekun danej rasy to najlepsze źródło informacji. Dziękuję!

Podsumowanie

Koty syberyjskie mogą zostać wspaniałym przyjacielem człowieka na wiele lat, a jedyne czego będą oczekiwały w zamian to ludzkiej obecności. Nie wymagają skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych i podobno to idealne koty dla alergików. Nie pozostaje nic innego jak tylko pokochać!

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Koty syberyjskie – rasa pełna gracji i zwinności pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Kot rasy Maine Coon – kolejny pies w ciele kota?

Panuje powszechna opinia, że podobnie jak Devon Rexy, Maine Coony to koty z psim charakterem. Zawdzięczają to swojemu niezwykle towarzyskiemu usposobieniu, dzięki czemu niezwykle szybko przywiązują się do swoich opiekunów. Ponadto nie straszne im wizyty gości, dzieci lub innych gatunków zwierząt. A to nie wszystkie ich zalety! Co jeszcze jest charakterystyczne dla Majkunów?

Maine Coon – wygląd ogólny

Majkun to największa rasa kota domowego, która nie jest spokrewniona z dzikimi kotami. Statystyczna waga kota rasy Maine Coon wynosi 10 kilogramów! Oczywiście ta liczba może się wahać, od 5 do nawet 12 kilogramów lub więcej. To największe koty domowe, jakie miałam okazje zobaczyć. Tyle futra do tulenia!

Oprócz swojej wielkości, Maine Coony posiadają również inne cechy charakterystyczne. Jedną z nich są ich duże uszy, zakończone długimi, rysimi pędzelkami. Ponadto uwagę przyciągają ich owalne oczy z tzw. sowim spojrzeniem. Kolejną cechą charakterystyczną jest ich bujna grzywa na szyi. Moje pierwsze skojarzenie na jej widok to:

Maine Coony na całym ciele mają bardzo bujną sierść, która optycznie jeszcze bardziej powiększa ich ciało. Sierść jest nieco dłuższa w kilku miejscach (przede wszystkim na szyi, bokach, brzuchu oraz tylnej stronie ud), a wszędzie jest gładka i jedwabista. Dopuszczane jest praktycznie każde ubarwienie, z wyjątkiem umaszczenia colorpoint, czekoladowego, cynamonowego i płowego.

Kolejna cecha charakterystyczna to ich długi i bardzo puszysty ogon. Służy im do okrywania ciała podczas snu oraz w warunkach niskich temperatur, do czego koty te zostały dobrze przystosowane.

Przeczytaj inne opisy kocich ras z serii O RASIE

Charakter kota rasy Maine Coon

Koty te są bardzo żywiołowe i energiczne, z czego podobno to kocury mają najwięcej energii, a kotki są nieco spokojniejsze. W przypadku przywiązywania się do człowieka płeć już nie ma większego znaczenia. Zarówno kotki jak i kocury szybko i mocno zaprzyjaźniają się ze swoimi opiekunami. Bardzo lubią bliskie kontakty z opiekunami, dlatego nie będzie to dobra rasa dla osób często wyjeżdżających lub pracujących wiele godzin poza domem w ciągu dnia. Maine Coon potrzebuje być zawsze i wszędzie koło swojego właściciela.

W nawiązaniu do wyjeżdżania: koniecznie przeczytaj co można zrobić z kotem na czas naszej nieobecności? 

Oprócz tego kot rasy Maine Coon nie będzie miał problemu z innymi gatunkami zwierząt, dziećmi oraz z częstymi odwiedzinami gości. Są to towarzyskie koty, które uwielbiają być w centrum wydarzeń. A najlepiej, gdy one same są w centrum zainteresowania.

Ponadto Maine Coony są niezwykle inteligentne. Szybko się uczą co jest dobre, a co nie. Dodatkowo poświęcając trochę czasu na tresurę, można nauczyć Majkuna wielu ciekawych sztuczek.

Jest również kotem łatwo dostosowującym się do nowych miejsc. Nie boi się wprowadzania zmian i raczej nie stwarza problemów przy nagłej zmianie zachodzącej w życiu opiekunów.

Pielęgnacja

Co ważne, Maine Coony to duże koty, w związku z czym potrzebują większych ilości jedzenia oraz najlepiej karm przystosowanych dla dużych ras kotów. Ponadto takie przedmioty jak legowiska, drapaki czy kuweta również powinny być większych rozmiarów, aby tak duży kot jakim jest Maine Coon spokojnie się w nich mieścił.

Co więcej te koty również obowiązują standardowe zabiegi pielęgnacyjne takie jak regularne czyszczenie zębów i obcinanie pazurów. Zapewni mu to zdrowie i dobre samopoczucie zwierzaka. Dodatkowo warto wyczesać jego bujną sierść raz na kilka dni.

Podsumowanie

Kot rasy Maine Coon uwielbia towarzystwo człowieka i szybko przywiązuje się do swoich opiekunów. Pozostaje wobec nich lojalny i chętnie spędza z nimi czas. W zamian za to nie potrzebuje wiele zabiegów pielęgnacyjnych, wymaga jedynie trochę większego drapaka i kuwety, ze względu na swoje duże rozmiary. Najważniejsze z kociego punktu widzenia jest częste przebywanie z opiekunem, co koniecznie należy zapewnić kotom rasy Maine Coon.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Kot rasy Maine Coon – o rasie pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Devon Rex, czyli pies w ciele kota?

Skąd wzięło się stwierdzenie mówiące, że Devon Rexy są psami w ciele kota? To za sprawą ich charakteru, który wśród kotów nie jest spotykany bardzo często. Bowiem koty rasy Devon Rex są niezwykle towarzyskie i bardzo przywiązują się do swojego właściciela.

Ponadto potrafią merdać ogonami z zadowolenia, podobnie jak psy. Jakby tego było mało, to uwielbiają wychodzić na spacery na smyczy oraz aportować! Oczywiście do tego często potrzebna jest odrobina czasu, aby kot mógł się przyzwyczaić chociażby do smyczy, ale jeśli chcemy mieć psa i kota w jednym to Devon Rex będzie strzałem w dziesiątkę!

Wygląd ogólny Devon Rexów

Reksy dewońskie to koty o orientalnym wyglądzie, drobne i smukłe. Mimo swych niedużych wielkości, są kotami dobrze umięśnionymi, a więc ważą więcej niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Mają wielkie i głęboko osadzone uszy oraz duże i szeroko rozstawione oczy w kształcie migdałków. Te wielkie oczy w połączeniu ze smukłym ciałem sprawiają, że wiele osób porównuje Dovony do E.T. Wpływa na to również długa szyja. Długie są także nogi i ogon.

Koty tej rasy mają jeszcze jedną charakterystyczną cechę – ich ciało pokryte jest krótkim i pofalowanym futerkiem, bardzo miękkim w dotyku. Spotykane są prawie wszystkie umaszczenia.

Wolisz koty bardziej puchate i z większą ilością sierści? Poczytaj o rasie Ragdoll!

Devon Rex – charakter

Jak już wspomniałam wyżej, Devon Rexy to koty niezwykle towarzyskie, domagające się pieszczot na każdym kroku. Szybko przywiązują się do właściciela i podążają za nim krok w krok. Lubią wskakiwać na kolana i domagać się głaskania. Bardzo źle noszą samotność, za to lubią towarzystwo innych zwierząt: drugiego kota lub psa.

Dodatkowo koty te są odważne i lubią być w centrum zainteresowania. Najczęściej uwielbiają gości w domu, których od razu wylewnie witają u progu. Ponadto jak większość kotów, lubią obserwować wszystko z góry. Stąd ważne jest zapewnienie im wysoko zamocowanych półek lub kocich drzewek.

Pielęgnacja

Devony to rasa bardzo prosta w utrzymaniu. Ze względu na ich krótkie futerko, prawie w ogóle nie linieją. Dzięki temu nie wymagają również regularnego wyczesywania. Wystarczy raz na jakiś czas przetrzeć kota miękka szmatką lub po prostu często głaskać

Jako kot orientalny, Devon Rex może być wrażliwy na niskie temperatury i wilgoć. Konieczne jest zatem trzymanie go w domu.

Warto zadbać o ich duże oczy i uszy, odpowiednio je czyszcząc. Ponadto koty te obowiązują pozostałe regularne zabiegi, takie jak obcinanie pazurów czy czyszczenie zębów.

Podsumowanie

Koty rasy Devon Rex będą idealne dla osoby szukającej pieszczocha, który potrafi sam z siebie przybyć na kolana właściciela w poszukiwaniu miziania. Jest to rasa oddana właścicielowi, towarzyska i o ciekawym wyglądzie nie wymagającej skomplikowanej pielęgnacji. Jak dla mnie same plusy!

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Devon Rex, czyli o kocie z charakterem psa pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Kot perski, czyli leniuch?

Spotkałam w swoim życiu dużo kotów. I szczerze przyznaję, że persy to największe leniuchy jakie znam! Najchętniej pewnie nie robiły nic poza leżeniem na kanapie. Nawet czasem ciężko je zachęcić do zabawy.

Jednakże muszę tutaj zaznaczyć, że wiele zależy od wychowania kota. Jeżeli od początku będziemy przyzwyczajać kota do np. spędzenia czasu w ogrodzie lub na spacerach, to wyrośnie nam bardzo żywiołowy Pers. Poniżej wrzucam zdjęcie zaprzyjaźnionych (aż) dwóch takich żywiołowych Persów, które wręcz błagają o spacery na świeżym powietrzu.

Wygląd ogólny kota perskiego

Kot perski to zwierzę średniej wielkości, jednak o masywnej budowie ciała, osiągający wagę od 4 do 7 kilogramów. Cechą charakterystyczną tej rasy jest spłaszczony pyszczek, dzięki czemu zaliczamy tę rasę do ras brachycefalicznych. Ponadto charakterystyczne są duże i okrągłe oczy, które każdy zauważa jako pierwsze. Kolor oczu zależy natomiast od umaszczenia kota.

Koty perskie są zaliczane do grupy długowłosych i to właśnie między innymi dzięki swojej okrywie włosowej zawdzięczają swoją popularność. W dotyku są delikatne, przez gęsty i miękki podszerstek. Persy mogą mieć rozmaite barwy: od szarej, przez rudą, aż do kremowej.

Kot perski – charakter

Persy to koty spokojne i ciche. Raczej nie szaleją w mieszkaniach i nie skaczą gdzie popadnie. Według mnie bardzo pasuje do nich miano kociego arystokraty. Bowiem można odnieść wrażenie, jakby koty perskie znały swoją wartość i lubiły być podziwiane. Wszystko musi przebiegać tak, jak one sobie tego życzą. I już.

Przywiązują się do właściciela, ale raczej nie okazują tego z zewnątrz. Persa nie zmusisz do kontaktu, jeżeli akurat w danej chwili nie będzie sobie tego życzył. Czasami chętniej wybierają samotność, ale gdy przyjdzie odpowiednia pora, uwielbiają być głaskane i pieszczone.

Co jest ogromnym plusem tej rasy, to fakt, że są całkowicie pozbawione agresji. Nawet podczas zabawy nie używają pazurów i zębów. Sprawdzą się więc jako domownicy w mieszkaniu z dziećmi.

Ponadto kot perski łatwo nawiązuje kontakty z innymi czworonogami oraz bez większych problemów adaptuje się w nowych otoczeniach. W przypadku wizyty nowych osób, zachowuje się swobodnie i prędko akceptuje obecność gości.

Sprawdź więcej opisów ras pod tym linkiem: rasy kotów.

Pielęgnacja kota perskiego

Wydaje mi się, że największą bolączką właścicieli Persów jest ich częste czesanie. Aby uniknąć tworzenia się kołtunów, należy wyczesywać sierść kota perskiego nawet 2 razy dziennie! Ponadto ze względu na płytkie osadzenie oczu, u tych kotów często spotyka się niedrożność kanalików łzowych. Wówczas konieczna jest również codzienna pielęgnacja okolicy oczu.

Z tego co wiem to koty tej rasy mocno linieją, szczególnie podczas sezonowej wymiany włosia. Zalecałabym wtenczas stosowanie preparatów odkłaczających, na przykład past. Oraz częste odkurzanie…

Podsumowanie

Kot perski w skrócie: leniwy koci arystokrata, który zna swoją wartość i przywiąże się do właściciela, ale nigdy nie będzie natrętny. Persy to urocze kociaki, które mają wielu fanów na całym świecie. Nic dziwnego, ponieważ ich spokojny i niewymagający charakter mogą pokochać nawet najwięksi przeciwnicy kotów.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Kot perski, czyli słowo o puchatym elegancie pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Z tym carem Rosji to może trochę mnie poniosło. Aczkolwiek nieraz będąc u znajomych, którzy posiadają kotkę tej rasy, pieszczotliwie zwracałam się do niej „caryco”.  To określenie według mnie bardzo pasuje do tych kotów (a zwłaszcza kotek).

W szczególności, jeśli jesteś osobą dla nich obcą. Kot rosyjski niebieski nie jest zbyt ufny, raczej z dystansem podchodzi do osób nieznajomych. Usiądzie gdzieś u góry i z dużą gracją będzie obserwował. Na zaufanie cara trzeba sobie przecież zapracować, prawda?

Kot rosyjski niebieski = Samotnik?

Zdecydowanie nie! To, że kot jest nieufny i raczej wycofany wśród osób obcych, nie znaczy, że lubi być sam. Wręcz przeciwnie! Kot rosyjski niebieski bardzo łatwo przywiązuje się do właściciela. A jak już się przywiąże, to nie opuści na krok. Całkowicie uzależnia się od opiekuna, ale w zamian pozostaje mu wierny jak pies.

W związku z tym, tak jak już pisałam w przypadku kotów rasy Ragdoll, kot rosyjski niebieski nie nadaje się dla osób, które długo przebywają poza domem. Długie godziny pracy, częste wyjazdy, liczne aktywności poza domem – takie sytuacje dyskwalifikują osoby na przyszłych właścicieli. Ta rasa potrzebuje swoich opiekunów mieć blisko siebie i mieć ich często.

Ciekawym jest, że koty te bardzo dobrze dogadują się z innymi zwierzakami. Jeśli nie chcesz, aby Twój kot czuł się samotny, spraw mu towarzysza w postaci drugiego kota, psa lub tchórzofretki.

Kot rosyjski niebieski – wygląd ogólny

Kot rosyjski niebieski to kot średniej wielkości. Ich waga waha się w granicach 3-5 kilogramów, przy czym samice będą nieco lżejsze od samców.

Sylwetka jest smukła, długa, elegancka (do znudzenia będę używać tego słowa, ale tak cudownie do nich pasuje!). Oczy o kształcie migdału (w Europie), lekko skośne, żywo zielone. Charakterystyczną cechą są lekko skierowane do góry krańce warg, przez co mówi się, że koty tej rasy są zawsze uśmiechnięte. Nie jest to szeroki i wyraźny uśmiech, a raczej porównywany do wyrazu twarzy Mona Lisy.

Mają długie kończyny, zakończone zaokrąglonymi łapkami. Futro gęste, połyskujące i przyjemne w dotyku. Nic tylko miziać!

Charakter

Oprócz niesamowitego przywiązania do właściciela i nieufności do obcych, kot rosyjski niebieski charakteryzuje się jeszcze innymi cechami. Jest to między innymi nadzwyczajna inteligencja i ciekawość świata. Lubią się wspinać, więc warto mieć to na uwadze, urządzając kotu nowe lokum.

Ponadto są to zwierzęta stabilne i spokojne. Nie lubią zamieszania i hałasu, dlatego raczej nie nadają się dla rodzin z dziećmi. Z drugiej strony koty te bardzo lubią zabawę, dlatego codziennie należy poświęcić trochę czasu na wspólne szaleństwa i pieszczoty.

Pielęgnacja kota rosyjskiego niebieskiego

Pielęgnacja kota rosyjskiego niebieskiego nie jest skomplikowana. Wystarczy raz na jakiś czas wyczesać jego aksamitną sierść, aby pozbyć się martwych włosów. Poza standardowymi zabiegami pielęgnacyjnymi u kotów (obcinanie pazurów, mycie zębów itp.) nie wymagają raczej żadnej pracy.

Wizyty u weterynarza w przypadku tej rasy to też raczej rzadkość. Mogą się ograniczyć tylko do okresowych kontroli i szczepień, ponieważ koty te z natury są zdrowe i nie chorują.

Podsumowanie

Koty rasy rosyjskiej niebieskiej mogą się okazać ukochanymi towarzyszami, jednak trzeba sobie na to zapracować. Nie każdy będzie miał takie szczęście, aby zaprzyjaźnić się z tymi niezwykle eleganckimi kotami. Jako kocia arystokracja nie mogą sobie przecież pozwolić na zadawanie się z byle kim

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Kot rosyjski niebieski – kocia arystokracja pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Ja właśnie tą rasę wybrałam na swoją wymarzoną. Nie bez powodu. W tym wpisie odpowiem na pytanie: dlaczego Ragdoll?

Ragdoll = Szmaciana lalka?

Co prawda to nie ze względu na powszechną opinię „szmacianej lalki” postanowiłam przygarnąć do domu Ragdolla, ale uznałabym to za miły dodatek tej rasy.

Potwierdzam – biorąc Ragdolla na ręce, on po prostu się rozluźnia i rozpływa. Ktoś bardzo słusznie porównał to do szmacianej lalki. Mając go na rękach masz wrażenie, jakbyś przejmował nad nim całkowitą kontrolę, jakby mu nie zależało co z nim zrobisz. Możesz go obrócić grzbietem do dołu i trzymać jak dziecko czy trzymać go na ramieniu, on będzie zwiotczały.

Oczywiście nie trwa to w nieskończoność. W pewnym momencie cierpliwość kota się kończy, odzyskuje napięcie mięśniowe i po prostu się wyrywa. Ile trwa czas rozluźnienia zależy od charakteru danego kota i od osoby podnoszącej oraz jej relacji z kotem. Zauważyłam, że Koleżka (mój Ragdoll) w moich objęciach wytrzymuje dość długo. Czasem mi się wydaje, że wręcz się tego domaga. Jednak gdy weźmie go nowo poznana osoba, raczej szybko ucieknie.

Tak bardzo się do tego zjawiska przyzwyczaiłam, że teraz biorąc na ręce jakiegokolwiek innego kota, aż mi dziwnie, że są takie sztywne. A przecież to normalne, to Ragdoll jest „ten dziwny”.

Swoją drogą chętnie poznałabym odpowiedzi na pytanie: skąd to się wzięło? Dlaczego tak się dzieje? Po internecie krążą różne domysły, jednak fajnie byłoby poznać naukowo potwierdzoną odpowiedź. Ktoś z obecnych coś słyszał?

Niebieskie oczy

Kolejną cechą charakterystyczną tej rasy są ich niebieskie oczy. Zakochałam się w nich od pierwszego wejrzenia. Piękne, duże, błękitne i wyraziste, przyciągają uwagę wszystkich.

Umaszczenie

Nie mam pojęcia jakie umaszczenie ma Koleżkot. Dokładne określenie maści u Ragdolli jest dla mnie tak skomplikowaną sprawą, że poddałam się na wstępie. Dla bardziej zainteresowanych podsyłam link, gdzie jest to wszystko bardzo dobrze opisane → klik. Zresztą ustalanie maści Koleżki mija się z celem – ma on bowiem dopiero 5 miesięcy, a umaszczenie u Ragdolli może ulegać zmianie aż do trzeciego roku życia.

To kolejna cecha charakterystyczna Ragdolli – kocięta rodzą się całkiem białe! Dopiero z czasem (po około 10 dniach) zaczynają przybierać odpowiednie kolory. I przybierają je przez wiele lat. Mało tego – na intensywność wybarwienia może mieć wpływ temperatura otoczenia, w którym kot żyje. Także za trzy lata może się okazać, że mam ciemno-brązowego kota. Ciekawe, co?

Ragdoll – wygląd ogólny

Rasa Ragdoll należy do ras dużych. To koty o masywnej budowie, tzw. grubej kości. Mówi się, że po rasie Maine Coon to jedne z największych kotów domowych. Nasz Koleżka ma niespełna 5 miesięcy, a już waży 3 kilogramy! Obstawiam, że szybko dojdzie do 8 kilo. Nawet po jego łapach widać, że będzie dużym kotem – są mocne i masywne. Przy czym należy pamiętać, że kocury są zawsze większe niż kotki.

Sierść Ragdolla jest półdługa, gęsta i jedwabista. Bardzo miękka i przyjemna w dotyku. Najważniejsze: nie kołtuni się. Ogromny plus!

Minusem jest tendencja tych kotów do tycia. Są dość żarłoczne i szybko odkłada im się nadmiar tkanki tłuszczowej, głównie w okolicach brzucha. Dlatego konieczne jest ułożenie odpowiedniej dziennej dawki pokarmowej i ścisłe jej przestrzeganie.

Najważniejsze to podawać kotu odpowiednią dawkę karmy, dopasowaną do jego potrzeb. Jak to zrobić? Możesz wyliczyć to sam! Wszystkie instrukcje znajdziesz tutaj: Ile powinien jeść kot? Oblicz to sam!

Charakter

Jednym słowem: idealny. Koty tej rasy są niesamowicie spokojne i ufne. Bardzo szybko przywiązują się do człowieka, w takim stopniu, że nie opuszczają go na krok. Nawet pisząc ten wpis, na swoich kolanach mam mruczącego Koleżkę (zdjęcie poniżej).

Myślę, że nie przesadzę twierdząc, że dla Ragdolla najważniejsza (prócz jedzenia i oddychania) jest obecność człowieka. I tutaj pojawia się ta gorsza cecha tej rasy: bardzo źle znoszą samotność. Jeśli często przebywasz poza domem, zdecyduj się na inną rasę. Zrobiłbyś dużą krzywdę zwierzęciu, skazując go na długie przebywanie samemu w pustym mieszkaniu.

Ragdoll nie ma natomiast problemów z dzieleniem się przestrzenią z innymi zwierzętami. W naszym przypadku Koleżkot od początku w pełni akceptuje obecność królika. Znacznie gorzej znosi to królik…

Dużą zaletą tych kotów jest ich ogromna cierpliwość. Dzięki temu nie straszne im będą małe dzieci (co też miałam na uwadze przy wyborze rasy).

Nie są to jednak koty nudne. Jeśli przychodzi pora na zabawę, to rozkręcają się na maksa! Nieraz już płakałam ze śmiechu obserwując zachowanie Koleżki. W przypadku młodego kociaka częsta aktywność w postaci zabawy jest bardzo ważna. Wraz z dojrzewaniem kota ta potrzeba maleje, ale nigdy nie znika całkowicie. To takie przypomnienie dla tych, którzy zastanawiają się dlaczego kot budzi w nocy.

Kojarzycie te śmieszne filmiki typu cat fails, a szczególnie te, kiedy kot próbuje gdzieś wskoczyć i mu się to nie udaje? Ragdoll w takim filmiku mógłby zagrać główną rolę. Koty tej rasy to straszne ciapy. Przynajmniej jest zabawnie

Pielęgnacja Ragdolla

Jak już wspomniałam wcześniej – Ragdoll posiada sierść, która się nie kołtuni i nie filcuje. Dzięki temu nie potrzebuje częstej pielęgnacji. Jedyne miejsce, gdzie zauważam kręcące się loczki, wymagające czasem rozczesania to włosy za uszami i rzadziej pod bródką. W pozostałych miejscach rozczesuję sierść raz za tydzień, czasem co dwa tygodnie.

Ragdoll, jak każdy kot, potrzebuje od czasu do czasu mieć przycinane pazury i czyszczone uszy. U Koleżki dodatkowo codziennie czyścimy kąciki oczu, gdzie zbiera się mała ilość wydzieliny.

Kąpiele absolutnie zbędne, ponieważ kot umyje się sam. Natomiast mocno wskazane jest mycie zębów – raz/dwa razy w tygodniu, aby uniknąć chorób dziąseł i zapalenia przyzębia.

Podsumowanie

Koty rasy ragdoll są niezwykłe: piękne, czułe i oddane człowiekowi. Jeżeli tylko masz czas, żeby poświęcić mu odpowiednią ilość uwagi to polecam Ci tą rasę z całego serca. Okaż mu trochę miłości, a odwdzięczy Ci się z wzmożoną siłą.

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Ragdoll, czyli słowo o szmacianej lalce pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.