Mam co świętować! I nie, nie chodzi o to, że świętuję zagrożenia w karmie. Choć poniekąd temat ten zazębia się z moim powodem do radości.

Otóż wczoraj oficjalnie ukazał się mój (pierwszy!) artykuł na stronie międzynarodowego wydawnictwa. W związku z tym dzisiaj oficjalnie mogę się Wam pochwalić wnioskami z mojej pracy. Są naprawdę ciekawe! (trust me, I’m an author).

Wszystkich zachęcam do zapoznania się z artykułem na stronie (w języku angielskim, link poniżej), ale dla jasności na blogu zamieszczę ogólny zarys badania i najważniejsze, dość alarmujące wnioski.

Artykuł możesz znaleźć na stronie wydawnictwa Molecules. Jest dostępny za darmo w całości o tutaj: Cały artykuł

Zagrożenia w karmie – moje pierwsze badania

Mimo, że nie był to temat, którym zajęłam się na samym początku doktoratu z żywienia zwierząt, to z różnych względów wyszedł jako pierwszy. Na Zwierzęcym Instagramie pisałam więcej na temat wzlotów i upadków w życiu doktorantki i dlaczego to jeden artykuł wychodzi szybciej niż inne. Tak czy inaczej – publikacja zalicza się jako pierwsza.

Uważam, że każdy opiekun psa (i innych pupili) powinien się z nią zapoznać, aby zdawać sobie sprawę jakie zagrożenia w karmie mogą czyhać na jego zwierzaka. I aby Wam to ułatwić, przetłumaczę i skrócę najważniejsze elementy pracy.

Pamiętajcie też, że jednym z zagrożeń w karmach mogą być toksyny produkowane przez pleśnie. Przeczytaj więcej na ten temat: Mykotoksyny w karmie

Temat badania, cel, materiały

Temat: „Skład mineralny w zbożowych i bezzbożowych suchych karmach dla psów a wytyczne żywieniowe”.

Celem badania była przede wszystkim ocena i porównanie poziomów składników mineralnych oraz ich proporcji w suchych karmach dla psów. Sprawdziliśmy także, czy w karmach czyhają metale ciężkie. Porównaliśmy te ż profile mineralne, ale to już nieco bardziej skomplikowana sprawa, więc ten aspekt na razie pominę.

Materiał do badań stanowiło 30 karm, z czego 17 było bez zbóż, a 13 zawierało zboża w składzie. Karmy były różnej jakości, choć większość reprezentowało raczej tą ogólnie przyjętą ‘wyższą półkę’.

Najważniejsze wnioski

• Osiemnaście z trzydziestu przebadanych karm (60%) odbiegało co najmniej jednym zaleceniem określonym w wytycznych żywieniowych. Czyli albo zawierało czegoś za mało albo za dużo. Karmy zawierały na przykład za mało wapnia, za dużo cynku, manganu lub miedzi.
• Co ciekawe – w międzyczasie nastąpiła aktualizacja wytycznych żywieniowych, co doprowadziło do zmiany interpretacji wyników dotyczących żelaza (ponieważ dopuszczalne ilości tego pierwiastka uległy zmianie). Zgodnie z nowymi wytycznymi cztery karmy przekroczyły dopuszczalny limit żelaza.
• W dwóch karmach przekroczono jednocześnie limit dwóch pierwiastków. Mało tego, ich ilość uzupełniono dodatkami żywieniowymi (deklarowanymi na etykiecie w kolumnie „Dodatki”), co prawdopodobnie doprowadziło do ich nadmiaru.
• Dodatkowa suplementacja karm okazywała się nie zawsze konieczna. Karmy bez deklarowanej suplementacji dodatkami żywieniowymi spełniały minimalne zalecane poziomy pierwiastków śladowych, a w dwóch karmach przekraczały nawet dopuszczalny limit.
• Alarmujące wydaje się odkrycie, że w karmach z owadami przekroczone były limity dla manganu. W tych karmach ilość manganu wyróżniała się znacznie na tle pozostałych karm. Trzeba by zatem dokładniej sprawdzić to stosunkowo nowe źródło białka w diecie psów w celu uniknięcia nadmiaru manganu w gotowym produkcie, a tym samym jego toksyczności.
• Słabo wypadł również tak ważny stosunek wapnia do fosforu. Większość niezgodności dotyczyła właśnie niewłaściwego stosunku Ca:P (pięć karm dla psów poniżej minimalnego zalecanego poziomu i trzy powyżej maksymalnego). A przypomnę tylko, że w normach żywieniowych ten zakres jest bardzo szeroki – od 1:1 do 2:1.
• Pocieszające – w badanych karmach nie stwierdzono zawartości metali ciężkich.

Podsumowanie

Nasze wyniki sugerują, że kontrole karm dla psów są nadal niewystarczające. Widać potrzebę bardziej restrykcyjnych i częstszych analiz gotowych produktów. Ważna jest również analiza samych surowców przed produkcją, aby określić czy dodatkowa suplementacja dodatkami żywieniowymi jest konieczna czy nie. Dorzucanie dodatku składników mineralnych ‘na ślepo’ może skończyć się nadmiarem pierwiastków w diecie, które są równie niebezpieczne jak niedobory.

A jak Wy odbieracie takie wyniki? Jest powód do niepokoju?

Ściskam, Kasia

Polub nas na Facebooku!

Artykuł Zagrożenia w karmie – złe ilości minerałów pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Berenika – osoba z dużą wiedzą o zwierzętach i jeszcze większym sercu. Na szczęście swojej wiedzy nie zachowuje tylko dla siebie, a chętnie dzieli się nią z innymi. I robi to aż na dwa sposoby!

Po pierwsze – ma własne miejsce w sieci, czyli blog Kotuszkowo oraz powiązane z nim media społecznościowe. Każdy kociarz, który szuka rzetelnych informacji w internecie o prawidłowej opiece nad kotem, prędzej czy później tam właśnie trafia. I dobrze, bo lepiej trafić nie może! Blog pełen jest cennych wskazówek, wyjaśnień trudnych zagadnień i recenzji produktów. A to wszystko napisane w lekki i ciekawy sposób, aż trudno się oderwać.

Po drugie – ma własny sklep zoologiczny. Prowadząc sklep edukuje na miejscu swoich klientów o potrzebach ich zwierząt. Dzięki temu świadomość wśród lokalnej społeczności wzrasta. Nie jest to jednak tak proste zadanie, jak mogłoby się wydawać. I między innymi o to właśnie postanowiłam dziś zapytać.

Poznajcie zatem Berenikę i jej multizadaniowość. Ten wywiad to spora dawka inspiracji i spojrzenia na pewne kwestie z innej strony. Przeczytajcie do końca i bądźcie świadomymi klientami sklepów zoologicznych.

Zwierzęcy Punkt Widzenia: Zacznijmy od prostego pytania: co było pierwsze – blog czy sklep?

Kotuszkowo: Zakładając bloga, byłam jeszcze studentką i pracowałam w sieciowym sklepie zoologicznym. Pod koniec grudnia 2016 r. w moim życiu pojawiła się kotka Sasza. Wkrótce potem  narodził się pomysł prowadzenia bloga Kotuszkowo.

ZPW: Opowiedz proszę krótko jak to się stało, że otworzyłaś własny sklep zoologiczny.

Kotuszkowo: Od zawsze kochałam zwierzaki i aktywnie się nimi interesowałam. W rodzinnym domu mieszkały psy, koty, świnki i myszy. Na początku magisterki zaczęłam rozglądać się za pracą. W podobnym czasie dostałam propozycję pracy w sieciowym sklepie zoologicznym i firmie zajmującej się archiwizacją danych. Poszłam za głosem serca i postawiłam na zoologię.

Następne dwa lata były ekscytujące, taka ekipa jak u nas zdarza się rzadko. Prawdziwi pasjonaci zwierząt, to od nich nabyłam wiedzę z zupełnie nowych dla mnie wtedy dziedzin takich jak akwarystyka i terrarystka. W pewnym momencie poczułam jednak, że czas ruszyć dalej i objęłam kierownictwo w jednym ze sklepów prywatnych. To doświadczenie poszerzyło moją wiedzę w zakresie rozliczania, faktur, hurtowni czy szkolenia pracowników. W międzyczasie zrobiłam też kursy zarządzania firmą i efektywnej sprzedaży. Po przepracowanych łącznie 3 latach w branży zoologicznej uznałam, że jestem gotowa na własny biznes. No i tak na dniach będe obchodzić 2 urodziny swojego sklepu.

ZPW: Co było najtrudniejsze otwierając własny sklep zoologiczny?

Kotuszkowo: Najtrudniejsze było i nadal jest dotarcie do ludzi. Wcześniej pracowałam we Wrocławiu, a sklep otworzyłam w małym, rodzinnym miasteczku. Na początku klienci wchodzili i w większości nie znali asortymentu, który oferuję. Musieli się przyzwyczaić, że nie sprzedaję popularnych marketówek czy królującego w naszym mieście Royala. Na szczęście udało mi się nawiązać współpracę ze wspaniałą, świadomą panią weterynarz i razem walczymy o lepsze żywienie i życie zwierząt.

ZPW: Co najbardziej lubisz w swojej pracy?

Kotuszkowo: Ciężko wybrać, bo lubię w niej naprawdę wiele rzeczy. Najważniejsze jest jednak to, że mam szansę realnie wpływać na życie zwierząt.

Niejednokrotnie przychodzi do mnie świeżo upieczony opiekun, któremu od początku mogę doradzić jak najlepiej zadbać o jego pupila. Albo osoba, która od lat dokonywała złych wyborów, po rozmowie ze mną w końcu decyduje się kupić pokarm lub akcesoria, które będą dobre dla jej zwierzaka. Poza tym ogromną radość sprawia mi poznawanie nowinek na rynku i robienie zamówień towaru do sklepu.

ZPW: A co z kolei uważasz za najtrudniejsze prowadząc własny sklep zoologiczny?

Kotuszkowo: Najtrudniejsze jest pogodzenie się z ludzką obojętnością i niechęcią do zdobycia wiedzy na temat zwierząt, które z nimi mieszkają. W swoim sklepie bazuje na produktach dobrej jakości i mocno stawiam na edukację klientów.

Nie sprzedaje zwierząt i aktywnie promuję adopcje. Mimo wszystko to do klienta należy ostateczna decyzja. Jeśli będzie chciał iść do innego sklepu kupić chorego królika, zbyt szybko odebranego od matki, albo karmić kota mlekiem i makaronem, poza próbą podjęcia z nim rozmowy nie mogę nic zrobić.

ZPW: Gdybyś mogła krótko opowiedzieć jedną historię z Twojego sklepu zoologicznego – co by to było?

Kotuszkowo: W mojej pracy zdarzają się zarówno bardzo budujące, radosne sytuacje, jak i takie, które smucą przez naprawdę długi czas.

W galeriach handlowych większość osób zaglądających do sklepu zoologicznego to ludzie z przypadku. I wtedy dochodzi do różnych absurdalnych sytuacji, takich jak np. zostawianie swoich dzieci pod ,,opieką pracowników”, wchodzenie po zakup akwarium i dobranie do tego wszystkich akcesoriów 5 minut przed zamknięciem, albo oczekiwanie od obsługi, odpowiedzi na tematy zupełnie niezwiązane z zoologią np. czemu parking w galerii jest taki drogi i co zrobić jak zgubiło się bilet.

Do sklepu prywatnego, specjalistycznego przychodzą głównie klienci faktycznie zainteresowani zakupami. To jednak nie znaczy, że nie dochodzi do dziwnych sytuacji. Przeszyłam próbę umówienia się ze mną na randkę (np. podczas wybierania miski dla psa), dobre rady odnośnie niemarnowania sobie życia w sklepie z karmami i pójście na studia (pan nie wierzył, że już dawno skończone) i oczywiście wielokrotne wysłuchiwanie wywodów na temat problemów osobistych (np. płynne przechodzenie od wyboru szamponu dla psa do rozwodu z mężem).

Gdybym miała wybrać jedną, bardziej szczegółową sytuację wybieram pozytywną. Pani przyszła załamana, bo usłyszała od weta, że jej pies jest ciężko chory. Zaczęłyśmy rozmawiać. Okazało się, że pies był zdiagnozowany bez badań. Namówiłam panią na wizytę u weterynarza, do którego sama chodzę i któremu ufam. Okazało się, że to tylko silniejsza inwazja pasożytów. Od tej pory stopniowo zmieniłyśmy żywienie psa (obecnie jest na BARFie), ale też szelki (poprzednie były źle dobrane) i kilka innych rzeczy. Pani jest oczywiście stałą klientką.

ZPW: Poza sklepem prowadzisz również niezwykle poczytnego bloga z ogromną dawką wiedzy o kotach. Co było Twoją motywacją do stworzenia swojego miejsca w sieci?

Kotuszkowo: Blog Kotuszkowo miał być dla kocich opiekunów miejscem, w którym będą mogli poczytać o odpowiednim żywieniu i pielęgnacji, zapoznać się z nowościami na rynku zoologicznym oraz uzyskać pomoc w przypadku problemów i wątpliwości. Na co dzień w pracy obserwuję, jak zagubieni są ludzie i jak bardzo działają po omacku np. w kwestii wyboru pokarmu.

Kotuszkowo to blog, na który pokazuje jak zajmować się kotem i podejmować świadome decyzje. Teraz praktycznie każdego dnia dostaję od czytelników wiadomości i e-maile. Niektórzy chcą podziękować, że dzięki lekturze strony przejrzeli na oczy i zmienili życie swojego zwierzaka, inni z kolei próbują uzyskać pomoc na temat nurtujących ich zagadnień.

ZPW: Myślę, że warto również wspomnieć o Twoim zaangażowaniu w pomaganie porzuconym zwierzakom. Jesteś (i byłaś) domem tymczasowym dla wielu z nich, dając im nowy, lepszy start w życiu. Od dawna jesteś aniołem stróżem bezbronnych zwierząt z ulicy?

Kotuszkowo: Poza pierwszą kotką Balą wszystkie moje zwierzaki były zgarnięte z ulicy lub adoptowane ze schronisk i fundacji. I nie mówię tu tylko o psach i kotach. Adoptowałam ze Stowarzyszenia Pomocy Świnkom Morskim dwa prosiaczki (jeden po testach w laboratorium, drugi agroturystycznej umieralni) oraz kilka myszek z fundacji Lab Rescue – adopcje zwierząt laboratoryjnych.

Na studiach byłam przez 2 lata wolontariuszką w Schronisku dla Zwierząt w Olsztynie. Wyprowadzała psy na spacer, spędzałam czas z kotami. Następnie w ramach możliwości pomagałam zwierzakom na własną rękę.

Obecnie od roku jestem domem tymczasowym dla potrzebujących kotów z Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Zabkowicach Śl. Przez ten czas miałam pod opieką 12 kociaków w tym jednen z nich, Elza została przez mnie adoptowana. Moje tymczaski są dla mnie bardzo ważne i dbam o to, żeby dostawały wszystko, co najlepsze. Wydając koty do domów, wybieram skrupulatnie przyszłych opiekunów i zawsze służę im pomocą.

Swego czasu pisałam o tym jak zostać domem tymczasowym. Wskazówki i wyjaśnienia znajdziesz tutaj: Jak zostać domem tymczasowym?

ZPW: Jakie masz plany na przyszłość?

Kotuszkowo: Ten rok będzie dość intensywny. W październiku zaczynam studia podyplomowe na WSE w Krakowie, kierunek kocia behawiorystyka. Oprócz tego czekają mnie liczne szkolenia i kursy z zakresu dietetyki zwierząt. W następnym roku rozpocznę prawdopodobnie naukę na kierunku technik weterynarii. Ciągle dokształcanie się i bycie na bieżąco z badaniami jest podstawą, jeśli ktoś chce rzetelnie działać ze zwierzętami.

ZPW: Własny sklep zoologiczny to nie lada wyzwanie. Dlatego na koniec chciałabym zapytać czy jest coś co chciałabyś przekazać klientom sklepów zoologicznych, aby pracownikom tych miejsc żyło się łatwiej?

1. Pamiętaj nazwę karmy, którą kupujesz lub miej jej zdjęcie w telefonie.

Każdego dnia przychodzi klient, który mówi, że jego kot/pies je tylko tą jedną, konkretną karmę, ale osoba nie wie, co to jest. Nie pamięta producenta, nazwy, smaku, dosłownie nic. 

2. Nie przychodź tylko po to, żeby powiedzieć, że w internecie jest taniej.

Taki tekst to standard. Ja to wiem, ale czy Ty drogi kliencie wiesz, że kupujemy towar w hurtowniach zoologicznych często drożej niż osoby prywatne w sklepach internetowych? Z marży, jaką na niego nakładamy, musimy opłacić lokal, media, ZUS, podatki i jeszcze mieć jakiś zysk.

3. Szanuj sprzedawcę.

Wchodząc do sklepu, przywitaj się. Nie udawaj, że nie słyszysz pytania. W miarę możliwości ogranicz rozmowy przez telefon, zwłaszcza jeśli właśnie jesteś obsługiwany. Bardzo niekomfortową sytuacją jest również, kiedy klient prowadzeni ze sprzedawcą długą rozmowę na temat produktu, zadaje pytania, dopytuje, a jak już uzyska wszystkie informacje, z triumfem w głosie oznajmia, że idzie teraz zamówić ten produkt w internecie.

4. Wybieraj mądrze miejsce zakupów.

Na różnych forach i grupach sklepy zoologiczne i pracujący w nich ludzie są regularnie obrażani. Nawet ostatnio widziałam takie pytanie,,Czy jak nie dojdzie wam paczka na czas, kupujecie mięso czy idziecie do tych okropnych sklepów zoologicznych?”.

Jestem przeciwna wpychaniu wszystkich do jednego wora. Ja wiem, że dalej jest sporo miejsc, które dobrobyt zwierząt mają na końcu swojej listy priorytetów i działają na zasadach z poprzedniej epoki. Po prostu nie wspieraj takich biznesów. Jeśli jednak w Twoim mieście działa sklep zoologiczny, który ma w asortymencie dobre karmy, zdrowe przysmaki, nie sprzedaje zwierząt i ogólnie widać, że osoba tam pracująca jest entuzjastą swojej pracy, wpadnij tam czasem, nawet na małe zakupy. Powiedz, że sklep Ci się podoba, pochwal, albo napisz opinię. Bo takie sklepy będą istnieć tylko wtedy, jeśli znajdą się osoby zainteresowane zakupami.

To bardzo ważny podpunkt! Ostatnio również go poruszałam w tekście: Dobry sklep zoologiczny – czyli jaki? Koniecznie przeczytaj.

ZPW: Bereniko, dziękuję Ci ogromnie za podzielenie się swoją historią i przybliżenie nam trudności, z jakimi musi zmagać się właściciel sklepu zoologicznego. Życzę Ci samych dalszych sukcesów i trzymam mocno kciuki za realizację wszystkich planów.

Kotuszkowo: Ja również bardzo dziękuję!

Z całego serca polecam Ci blog Bereniki. Odwiedź czym prędzej i zostań na dłużej: Kotuszkowo.pl

Artykuł Własny sklep zoologiczny – Wywiad z Kotuszkowo pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.

Ostatnie miesiące były dla mnie niezwykle intensywne. Ogrom pracy na doktoracie przepleciony został z urlopami, na których nie mogłam porządnie wypocząć, ze względu na ogrom pracy. I tak oto koło się zamykało. Praca z domu dodatkowo utrudniała mi stosowanie się do normalnego rytmu dnia, z podziałem na obowiązki i odpoczynek. Nie raz zaczynałam pracować chwilę po 7 rano, a kończyłam o 21… Nad czym pracowałam?

Dla tych co nie pamiętają lub nie wiedzą – obecnie jestem doktorantką i moja praca to mówiąc krótko nauka. Więcej a ten temat pisałam tu: Doktorat z żywienia zwierząt – jak to wygląda?

Wspomnienia z wakacji

Nie wkleję tu pocztówek z egzotycznych miejsc i nie dodam zdjęć z plaży. Choć zdarzyło mi się wpleść urlop nad wodą pomiędzy pracę, to był to wypoczynek z laptopem na kolanach. Nie mogłam sobie pozwolić na wielki reset i zostawienie pracy za sobą. Musiałam działać.

Kumulacja mojej pracy badawczo-naukowej nastąpiła właśnie na początku lipca. Dosłownie nie wiedziałam w co mam ręce włożyć. Dlatego każdego dnia musiałam rozpisywać sobie plan działania, aby nie pogubić się w ilości rzeczy do zrobienia i aby o niczym nie zapomnieć. Nad czym pracowałam?

Przede wszystkim nad dwiema dużymi publikacjami naukowymi. Jedna z nich dotyczy wartości odżywczej oraz czystości mikrobiologicznej karm suchych dla psów. Druga – analizy składu mineralnego karm dla psów. Już się nie mogę doczekać, aby pokazać Wam wyniki! Wydaje mi się, że artykuły wyjdą bardzo ciekawe.

Gdy uśmiechasz się szyderczo myśląc „Phi, dwa teksty i tyle pracy?” to tylko doprecyzuję, że każdy z nich ma ponad 40 stron i stanowi więcej niż niejedna praca inżynierska lub magisterska. Ponadto jest bardziej wymagająca ze względu na międzynarodowe standardy, które musi spełniać oraz procesy międzynarodowych recenzji, które musi przejść. Na szczęście proces ich tworzenia powoli dobiega końca. Choć już czekają kolejne tematy w kolejce…

Najważniejsze jest jednak to, że trzymam się, jestem zdrowa i cała moja rodzina również. W tym także zwierzaki. Tak naprawdę nic więcej do szczęścia mi nie potrzeba.

Mam nadzieję, że ta chwilowa przerwa zostanie mi wybaczona. W ramach przeprosin powyżej zdjęcie Koleżkota i jego portretu. Podobni?

Podsumowanie

Przepraszam za braki. Dziękuję za wyrozumiałość. Obiecuję poprawę. Bez życia blogowego było mi źle i już nie chcę tego powtórzyć. Tworzę właśnie plan działania, który ma mnie motywować do regularnej pracy. Ponadto mam nadzieję, że już niedługo będę mogła się Wam pochwalić pierwszą poważną publikacją naukową o karmach. Trzymajcie kciuki!

A jakie są Wasze wspomnienia z wakacji?

Ściskam, Kasia

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Wspomnienia z wakacji – dlaczego zniknęłam pochodzi z serwisu Zwierzęcy Punkt Widzenia.